Լուսին, լուսին, լուսերես
Ա.Խնկոյան
Լուսին, լուսին,
Լուսերես,
Ինչքան, ինչքան
Կլոր ես:
Լույս ես տալիս
Գիշերով,
Քո վառվռուն
Թշերով:
Գիշեր
Ա.Խնկոյան
Իջնում է գիշեր
Սարերի ուսին,
Փայլում է վերից
Կաթնագույն լուսին:
Վերից նայում է
Երկինքը ուրախ,
Քնած է գյուղը
Անհոգ ու խաղաղ:
«Մուկն ու կատուն»
Ա.Խնկոյան
Կատուն մկին ասավ,
— Անգին, թե այդ ծակից
Այս ծակը գաս՝
Հազար դրամ
Փող կստանաս:
Պատասխանեց
Մուկը կատվին.
— Արժանի չեմ
Այդ մեծ պատվին,
Ճամփեն կարճ՝
Ծախսը շատ:
Լավ գիտեմ
Փորիդ ցավը,
Պա՞պս է տեսել
Կատվի լավը:
Ծիածան
Աթաբեկ Խնկոյան.
Մթին ամպերից եկավ հորդ անձրև,
Պարզեց երկինքը, ծագեց ջինջ արև:
Կանաչ ու կարմիր կապեց ծիածան,
Ջրի կաթիլներն ալ — գոհար դարձան:
Քամին հանդարտեց, էլ չկա փոշի.
Հողը տաքացավ, ծխեց գոլորշի:
Խխունջն ու սունկը
Աթաբեկ խնկոյան
Նստել է խխունջը սունկի վրա, բարկանում է, նեղանում ու անցնողին նախատում:
-Էս ի՛նչ է թռչկոտում ճպռոտ ճպուռը, ասես չի կարող ինձ նման ծանր ու մեծ նստի:
Թիթեռները թրթռում են, թռչնակները ծըլվըլում, խխունջը նորից կատաղում է.
— Սրանք ի՜նչ են թռչում, թռչկոտում, ի՜նչ են երգում, էլ ուրիշ գործ չունե՞ն: Ա՛յ, ուրիշ բան եմ ես, ոչ թռչկոտում եմ, ոչ երգում: Թռչե՞լս որն է, երգե՞լս որը:
— Է՛ քուրիկ խխունջ, — հառաչում է սունկը, — գիտե՞ս ինչու ենք լուռումունջ մնացել էստեղ. ոչ թռչել գիտենք և ոչ էլ երգել:
